For Those Traveling to DEDEAĞAÇ (Alexandroupolis)          (The English translation is below)

Küçük bir şehir. Şehircik denebilecek düzeyde. Türk nüfusu yoğun ve Yunanistan’a geçen Türklerin genellikle hafta sonu için tercih ettiği bir şehir. Tarihi ve turistik yerleri hakkında bir sürü yazı okuyabilirsiniz. Ben, bir ya da iki günlük bir gezide uğrayabileceğiniz, yemekle ilgili bir kaç yerden bahsetmek istiyorum. Çok uzun kalmayacağım için detaylı araştıramadım ama internetten ve daha önce giden, damağına güvendiğim bir arkadaşımdan, bir kaç yer ismi aldım. İkisine gittim, kendim de bir  yer buldum, onları paylaşacağım.

İlk gece uğradığımız yer Nisiotiko idi. Restoran iki parça, arada cadde var. Nedense, yönetici olduğu belli olan elemanın tavırlarında, biraz fazla Mahmutpaşa / Kapalıçarşı tortusu hissettim. “Bakarız, hallederiz, ooo abim gelmiş” tarzı karşılamalar ve yer ayarlamaları yapıyor.

Neyse, yerimize geçiyoruz. Sıcak, güzel bir ekmekle başlayan gece. Çok şey bekleniyor tabi. Ismarlıyoruz bir şeyler. Net olarak söylemek gerekirse, hayal kırıklığı.

Öncelikle fiyatlar diğer lokantalara benzer ama porsiyonlar, Yunan lokantalarına göre küçük,  daha çok bizim lokantalardakilere benziyor. Türklerin fazla gelmesi, Türk standartlarının da hafiften yerleşmesine neden olmuş. 

Yemekte (rakı masası olmadığı sürece – ki onda da yemekten çok mezeyi tercih ederim) pek içki almam ve şunu net söyleyebilirim; Yunanistan’da denediğim sular içinde en iyisi Zagori, ki o da Hamidiye’nin yarısı etmez, hele de sıcaksa.  

Denemek için farklı çeşitler söyledik. Bana çok övülen şehriyeli karides “sıradan” geldi. Kalamar kötü kızartılmış ve kurumuştu. Pesto soslu kalamar ise sınıfı geçmeyi başaramadı. Kızım Damla için masamızdan eksik olmayan patates ve kabak kızartması “eh işte” idi. Bir tek füme yılan balığı geçer not aldı. Sonradan ikram olarak gelen tatlıları da beğenmedim ama ikram edildikleri tabaklar çok hoştu. Vel hasılı kelam bir daha gitmem.

İkinci gece denediğimiz yer St. George’s Tavern oldu. Güzel manzarası olan, güzel bir mekan. Yolu biraz problemli, aracınız yoksa işiniz çok zor.

Masaya oturur oturmaz, bulaşık makinesi çizikli bardaklardan bir eksi not verdim.

Yemeklere gelince; Ekmek sıcak gelmedi ama güzeldi. Yemekler kesinlikle Nisiotiko’dan iyi. Kızımın iki gözdesi kalamar ve patatesin hem lezzetleri hem de porsiyon büyüklükleri Yunanistan standartlarındaydı. Şarapta ağır ağır pişirilmiş soğanlar, ahtapotu yerken durulan küçük lezzet durakları gibiydi ve derinlik katıyordu. Deniz ürünleri ile çeşitlenmiş makarna, buranın standartlarına göre düşük bir not aldı. Balık pastırmasından memnun kaldım. Sonda ikram olarak verilen çikolatalı parfe ise belki de yemeğin en güzel parçasıydı.

Fiyatlar genele uygun. Yani sınıfı geçer ve bir daha gelinebilir bir yer. Belki “Mutlaka gelinmeli” kadar değil ama yemeklerin hepsinde belirli bir kalite hissediliyor. 

Hafizamın zayıflığı yüzünden (kendisinden özür dilerim) ismini hatırlamadığım bir hanımefendi bize Lefkes‘i önerdi. Hemen parantez açtı “Ama deniz ürünü yok. Bunun yanında kesildiğinde içinden peynirlerin aktığı harika, kocaman bir köftesi var”

Neden bilmiyorum, “Vahşetin Çağrısı” gibi geldi. Deniz ürünlerinin ucuz ve lezzetli olduğu bir yerde, bir et mekanına gitmek. Tabi ki çağrıya uydum. Daha doğrusu, kızımın isyanlarına rağmen gittik. Yunanistan’a geliyoruz ve o, bir gece kalamar yiyemeyecek. Damla için kolay kabullenilebilecek bir şey değil. Dondurma sözü vererek, kandırdık.

Bu arada Yunanistan’da market vs’den dondurma alacaksanız “Küçük gurme Kayı Damla” “Nuii“yi tercih ediyor, bilin istedim.

18:45 civarı gittiğimizde, saat 19:30’da açıldığını söylediler. O yüzden, internette “kapalı” gözüküyordu. 

2000 öncesi Anadolu’da kır meyhaneleri gibi bir yer. Samimi bir ortam ama Türkçe konuşan yok. Zaten turistik bir tarafı da yok. Oturduk, garsonu bekledik ve İngilizce olarak “ne tavsiye ederse onu getirmesini” istedik ama o bahsedilen içi peynirli köfte muhakkak olacaktı.

Masa donandı. Lezzetli patates kızartması, kızımın isyanlarını biraz dindirmişti. Mezeler fena değildi, köfte mükemmel değildi ama lezzetliydi. Beğendiğim, dana ciğeri kızartma oldu. Gerçekten başarılıydı. Son derece taze bir ciğer, tam ayarında kızartılmış, yumuşaklığını kaybetmeden masaya konmuştu.

Yemekten sonra ikram olarak lezzetli bir dondurma ile ufak, pasta benzeri bir şeyler geldi.

Düzikomu, yemeğin tadını hiç kaybetmeden almak istediğim için açmadan alıp, kaldığımız yere götürdüm, akşam balkonda meyvelerle beraber yudumladım. O da gayet lezzetliydi.

Bir daha gelir miyim? “Gelirim”. Daha iyi bir yer olduğuna dair sağlam bir referans yoksa gelirim.

Bu arada bir öğlende atıştırmak için “Dur şunu bir deneyeyim” dedim ve AB Marketten bir kızarmış tavuk aldım. Açıkçası Türkiye’de yenilen sıradan endüstriyel tavuklarından daha lezzetli. Markette satılmasına rağmen, iyi de pişirmişler. Yunanistan’da turistik bölgelerde hemen her markette olan bir yiyecek ama ben Dedeağaç AB’dekini denedim, diğer marketlerdekileri bilemem.

Unutmadan ekleyeyim; Alışveriş için dolaşırken birden şeytan dürttü ve bir kafeye girdim. Merkez caddeden azıcık sapınca ufak bir kafe: Coffee Lab. Kahvesi ahım şahım değildi ama içgüdülerimi bağırttıran “cinnamon rolo”u enfes bir şeydi. Mutlaka tatmanızı öneririm. Hani Dedeağaç’tan tek şey denirse, önereceğim budur

“Ama yemeklerin fotoğraflarını koymamışsınız“. Evet, öyle ufak bir problem oldu ama zaten fotoğrafın lezzeti vermediğini yaşadığımız yüzlerce örnekten biliyoruz.

Yolunuz düşerse uğrayın

It is a small town, almost a village. It has a large Turkish population and is a popular weekend destination for Turks crossing over from Greece. You can find numerous articles about its historical and tourist attractions. I want to mention a few places related to food that you can visit on a one- or two-day trip. Since I won’t be staying long, I couldn’t do detailed research, but I got a few place names from the internet and from a friend I trust whose taste I trust, who had been there before. I went to two of them and found one place myself, which I will share.

The first place we visited that night was Nisiotiko. The restaurant is in two parts, separated by a street. For some reason, I sensed a bit too much of a Mahmutpaşa/Kapalıçarşı vibe in the attitude of the staff member who was clearly the manager. They greeted us and arranged our seating with a “We’ll see, we’ll take care of it, oh, my brother is here” kind of attitude.

Anyway, we took our seats. The night started with warm, delicious bread. Naturally, expectations were high. We ordered some things. To be clear, it was disappointing.

First of all, the prices are similar to other restaurants, but the portions are small compared to Greek restaurants, more like those in our restaurants. The influx of Turks has led to Turkish standards becoming slightly established.

I don’t drink much with my meal (unless there’s a raki table, in which case I prefer meze over food), and I can say this for sure: of all the waters I’ve tried in Greece, the best is Zagori, which is only half as good as Hamidiye, especially when it’s warm. 

We tried different varieties. The much-praised shrimp with rice seemed “ordinary” to me. The squid was poorly fried and dry. The squid with pesto sauce failed to pass muster. The fried potatoes and zucchini, a staple at our table for my daughter Damla, were “so-so.” Only the smoked eel got a passing grade. I didn’t like the desserts that came later as a treat, but the plates they were served on were very nice. In short, I won’t be going back.

The second night we tried St. George’s Tavern. It’s a nice place with a beautiful view. Getting there is a bit of a problem; if you don’t have a car, it’s very difficult.

As soon as we sat down at the table, I deducted a point for the scratched glasses from the dishwasher.

As for the food: The bread wasn’t warm, but it was good. The food was definitely better than at Nisiotiko. My daughter’s two favorites, the calamari and potatoes, were both tasty and generously portioned by Greek standards. The onions slowly cooked in wine were like little flavor stops while eating octopus, adding depth. The pasta with seafood got a low score by this place’s standards. I was happy with the fish pâté. The chocolate parfait served as a treat at the end was perhaps the best part of the meal.

The prices are reasonable overall. In other words, it passes the test and is a place worth revisiting. Maybe not to the extent of “must visit,” but a certain quality is evident in all the dishes.

Due to my poor memory (my apologies), a lady whose name I cannot recall recommended Lefkes to us. She immediately added, “But they don’t serve seafood. Instead, they have this amazing, huge meatball that oozes cheese when you cut into it.”

I don’t know why, but it sounded like “The Call of the Wild.” Going to a meat place in a place where seafood is cheap and delicious. Of course, I answered the call. More accurately, we went despite my daughter’s protests. We’re coming to Greece, and she won’t be able to eat calamari for one night. It’s not something Damla can easily accept. We tricked her by promising her ice cream.

By the way, if you’re going to buy ice cream from a market in Greece, “Little gourmet Kayı Damla” prefers “Nuii,” just so you know.

When we arrived around 6:45 PM, they said it opens at 7:30 PM. That’s why it showed as “closed” online.

A place like a rural tavern in Anatolia before 2000. A friendly atmosphere, but no one speaks Turkish. It’s not touristy either. We sat down, waited for the waiter, and asked him to bring us whatever he recommended, but it definitely had to be the meatballs stuffed with cheese.

The table was set. The delicious French fries had calmed my daughter’s protests a bit. The appetizers weren’t bad, the meatballs weren’t perfect but they were tasty. What I liked was the fried beef liver. It was really good. Extremely fresh liver, fried just right, served at the table without losing its tenderness.

After the meal, they served a delicious ice cream and some small, cake-like treats as a treat.

I wanted to enjoy the taste of the meal without losing any of it, so I took it without opening it and brought it back to where we were staying. I savored it on the balcony that evening with some fruit. It was also quite delicious.

Would I come back? “I would.” I would come back if there wasn’t a solid reference that there was a better place.

Meanwhile, one afternoon, I said, “Let me try this,” and bought some fried chicken from AB Market for a snack. Frankly, it was tastier than the ordinary industrial chicken eaten in Turkey. Even though it’s sold in a market, they cooked it well. It’s a food you can find in almost every market in tourist areas in Greece, but I tried the one at Dedeağaç AB; I don’t know about the ones in other markets.

Let me add this before I forget: while wandering around shopping, the devil made me do it, and I went into a cafe. A small cafe just off the main street: Coffee Lab. The coffee wasn’t anything special, but the “cinnamon rolo” that my instincts screamed for was exquisite. I definitely recommend you try it. If I had to recommend just one thing from Dedeağaç, this would be it.

“But you didn’t post any photos of the food.” Yes, that was a minor issue, but we all know from countless examples that photos don’t capture the true flavor.

If you’re ever in the area, stop by.